Heyr, heyr!
Í hundrað ár munum við lifa.
Gísli hefur margt gott til orðanna að leggja og þó svo að ég sé löglega afsakaður þá skrifa ég samt inn á þennan “næstum að þrotum kominn” blogg og ættu aðrir pennar hans að fara að mínu dæmi.
Já ég er snúinn aftur. Kominn aftur úr sveitasælunni, þar sem kettir og hundar hlaupa frjáls en eru ekki í ólum og búrum. Þar sem grasið fær að vaxa óhindrað og án þess að vera slegið. Skammist ykkar siðmenningaraular. Þegar ég fer út fyrir þessi ógeðslegu borgarmörk þá get ég loksins þrifið af mér skít, skítinn sem safnast hefur upp í höfði mínu. Þá get ég loksins andað að mér ómenguðu lofti. Lofti sem ekki er umvafið útsendingarbylgjum ógeðslegra sjónvarpsstöðva sem fégráðugir borgarplebbar eiga. Borgarplebbar sem svífast einskis til þess að eiga flottustu, en í mínum augum, ógeðslegustu bílana sem munu hvort eð er verða fullir af saur sem götur þessarar borgar eru búnar til úr.
Annars þá verð ég hérna í nokkra daga á meðan lægð sem veldur rigningu fer frá austurlandinu og hérna er seinnipartur vísunnar sem Hr. Gísli henti fram:
eiddi ég því óhindrað
í eðalvagn eða kórónur
